అమ్మ

అమ్మ 

ఈ  రెండక్షరాల  పదం  గురించి  పేజీలు పేజీలు రాసినా సరిపోదేమో . ఎంతో  మంది  కవులు చాలా  అందంగా వర్ణించారు . కానీ  నాకు  గుర్తున్నంతవరకు, నేను  మా  అమ్మని చాలానే అనేదాన్ని. ఆవిడ  అంటే ఎప్పుడూ  తక్కువ అభిప్రాయమే. నాకు  బాగా  గుర్తున్న, నేను  అన్న మాటలు
"అమ్మ  అన్నిటికి  ఒద్దు  అంటుంది "
"ఎప్పుడు  ఇలా  చేయి  అలా  చేయి  అని  క్లాసు పీకుతుంది"
"అమ్మకి  ఏమి  తెలీదు"
"అమ్మ  అర్థం  చేసుకోదు"

అలా  ఉన్న  నేను, కాలేజీకి  వచ్చాక  అంత  పెద్ద  విలన్ అనుకున్న  మా  అమ్మే నాకు  మంచి స్నేహితురాలని  అర్థం చేసుకున్నాను. ప్రతి  విషయం  అమ్మ  తో  చెప్పేదాన్ని. నేను ఏమి మాట్లాడక  పోయినా,  నా  మనసులో  ఉన్నది కనిపెట్టేసేది. బాధని  సంతోషాలని, అన్నీ  కూడా మొదట  తనతోనే పంచుకునేదన్న్ని.  ఆవిడ  నాకు  ఎదురుగా  ఉండటం  ఒక కారణం అయితే, ఎప్పుడు  అవసరమైనా, అది  అర్థరాత్రి అయినా  లేక  ముఖ్యమైన  పనిలో  ఉన్నా కూడా, నేను  తనతో మాట్లడచన్న నమక్కం  ఇంకొక  కారణం.
ఆవిడ  నాకు  దూరం  అయ్యి  ఇంచుమించుగా  ఎనిమిదేళ్ళు అవ్తోంది. అమ్మ  ఎంత అవసరమో,  దూరం  అయితే  ఆ  బాధ ఎంత  కష్టంగా  ఉంటుందో  నాకైనా  ఎక్కువ  ఎవరూ చెప్పలేరేమో  అనిపిస్తోంది. చిన్నపుడే  అమ్మ  దూరం  అయితే, మనకి  తెలియని  వయసు కదా అనుకోవచ్చు. అలా అని వాళ్ళకి బాధ ఉండదని కాదు. కానీ, అమ్మ  తీయదనం  రుచి తెలిసాక దూరం  అయితే  ఆ  బాధ  చెప్పుకోలేనిది, తీర్చలేనిది. కూతురికి పెళ్లి  చేసాక  అమ్మ బాధ్యత తీరిపోతుంది  అనుకుంటారు అందరు. కాని  ఒక  మాట  అడుగుతాను, మీలో  ఎంత మంది, పెళ్లి అయ్యాక,
"అమ్మా , మా  అయన  ఇలా  చేసారు. నాకు  ఏమనాలో తెలియలేదు. నువ్వైనా  చెప్పు  నేనేం చేయను"
"అమ్మా, మా ఆవిడకి నువ్వు చేసినట్లు వంట నేర్పించు"
"అమ్మా, మా  పిల్లలకి  దగ్గ్గుగా  ఉంది, ఇంటి  వైద్యం  ఏం చేయచ్చో  చెప్పు"
"అసలు  ఏమి  లేదు, విసుగ్గా  ఉంది. అందుకే  నీకు  చేశాను"
అని  యెంత   మంది  ఫోన్లు  చేస్తారు. నాకు  తెలిసి  నూటిలో తొంభైతొమ్మిది  మంది  ఇలా అడుగుతూనే  ఉంటారు. ప్రతి అడుగులో  అమ్మ  కావాలి. అమ్మ  అవసరం  ఉంది. చివరిగా అనట్లు, ఆఖరికి, పిల్లలు  మనని విసిగించినా  లేక  భర్త  తో చిరాకు  వచ్చినా(భార్య మీద చిరాకు వస్తే భర్త అమ్మ దగ్గరకి వెళ్ళడు, భార్య మీద అరిచేసి శాంత పడిపోతాడు) అమ్మ  మీదే చూపిస్తాము. ఎందుకంటే  ఆవిడ  మన  బాధని  కోపం తెచ్చుకోకుండా   అర్థం  చేసుకోవటానికి ప్రయత్నిస్తుందని  ధైర్యం.

మరి  మనసులో  ఇంత  ప్రేమ  ఉంటుంది  కదా, మనలో యెంత  మంది  ఏడాదికి ఒకసారయినా, మన  మనసులో  వాళ్ళ మీద  ఉన్న  ప్రేమని  చెప్తాము?
"చెప్పాలేంటి" అని  అంటారేమో. "ఏం, మన  పిల్లలు  మనతో ప్రేమగా  ఉంటె  పొంగిపోమా, మరి  మనం  ఎందుకు  అలా చెప్పలేము, పెద్దవాళ్ళం  అయిపోయామా? విస్సుకోవటానికి అమ్మ కావాలి  కానీ, నువ్వంటే  నాకు  ఇంత  ఇష్టం  అని చెప్పటానికి  మాత్రం  మాటలు  అవసరం లేదా?"
నేను  చాలా  మంది  దగ్గర  విన్నాను, వెస్ట్రన్  కల్చర్, "మదర్స్ డే " ట  అమ్మ  దినం ఏంటో అని. అది  మనం తీసుకునే  అర్థంలో  ఉంటుంది. వాళ్ళు  ఏడాది లో  ఒక్కసారి అయినా  అమ్మ కి  కృతజ్ఞతలు  చెప్పుకుంటారు  కానీ  మనం చెప్పము. ఏడాది  మొత్తం  మనం  చిరాకు పడతాము, విసుక్కుంటాము, మన  పనులు  చేయించుకుంటాము, సలహాలు  అడుగుతాము ఇంకా  ఎన్నో  చేయించుకుంటాము కానీ  మనకి  "థాంక్స్  అమ్మా, నువ్వు  చేసే  వాటి  ముందర ఇది చిన్న  మాటే " అని  చెప్పటానికి  అహం  అడ్డొస్తుంది . అలా అని  వాళ్ళు  చేసేదాన్ని ఒప్పుకోము, ఎందుకంటే  అది వెస్ట్రన్ కాబట్టి. మంచి  ఎక్కడ  ఉన్నా నేర్చుకోవాలి  అనప్పుడు ఉన్నవాటిలో  మంచిని  తీసుకోవటం  మానేసి, చెడుని ఎందుకు వెతుకుతారు.
నేను  మా  అమ్మకి   వాలెంటైన్స్  డే,  మదర్స్  డే, ఫ్రెండ్షిప్  డేకి ప్రతి  సారి  విష్  చేసేదాన్ని. అమ్మ  ఏ  కదా  మనలని మొదట ప్రేమించినది, అమ్మే మన మొదటి స్నేహితురాలు అమ్మే కదా అన్నీ.

---Achanta Nagabhargavi